Czy każdy z nas mógłby być Albertem od Nagrody Nobla?
Czy jak powiedział ten nietrywialny fizyk, wyobraźnia naprawę jest ważniejsza od wiedzy?
Spróbujmy sobie wyobrazić, czy zastąpienie części wiedzy większą dozą wyobraźni ulepszyłoby cywilizację. Początek to wychowanie, przedszkole, gdzie ważna jest wyobraźnia wychowawców, wtedy kształtują się podwaliny urządzenia zwanego człowiekiem. Dzieci z większą wyobraźnią potrafią lepiej sobie radzić nie tylko z zabawkami, ale również w kontaktach międzyludzkich.
Szkoła podstawowa. Znane są przypadki, gdzie jedyną osobą, która wie, co to jest wyobraźnia jest Ania z Zielonego Wzgórza, i jeśli ktoś dobrze się wsłucha w jej przesłanie, wyciągnie dla siebie lekcję podstawową na całe życie. W szkole podstawowej powinniśmy dowiedzieć się, co tak naprawdę będziemy w życiu robić z pasją, co nas przyciąga, a do czego nie jesteśmy stworzeni. I powinniśmy zostać skierowani we właściwą stronę, przez mądrzejszych od nas, doświadczonych ludzi z wyobraźnią. A tymczasem ludzie bez wyobraźni wpajają nam konieczność podążania wieloma drogami naraz. Więcej szkód niż pożytku.
Kiedy już się wejdzie na owe ścieżki w szkole podstawowej, trudno jest, choć udaje się ta sztuka, odnaleźć swój talent, pasję, drogę, na późniejszych etapach życia. Gimnazja, licea, technika…Gdzieś pomiędzy tym szkoły zasadnicze, które kształcą rzemieślników. Przecież rzemieślnicy to osoby z pasją, które niejednokrotnie wyobraźnię przekuwają w piękno. Problem polega jednak na tym, że nie zawsze stać nas na taką wyobraźnię. Nikt nie zadaje sobie wiele trudu, aby wyłuskiwać talenty drzemiące w ludziach. Wszyscy mamy za mało wyobraźni.
Potem się to ciągnie na dalszych etapach edukacji, gdzie uczymy się jak wykonywać swoje zawody bez pasji. Bo nie mamy na tyle wyobraźni żeby odkryć, w których butach czujemy się najlepiej. Nie pomagali nam w tym ludzie, bo byli bez wyobraźni. Ważne są stopnie, zaświadczenia, papiery. Nikt nie słucha co naprawdę ma do powiedzenia człowiek. Co też ciekawego ma on do powiedzenia?! Bardziej liczą się określone ramy. Na wyobraźnię miejsca mało!
I tak dożywamy swego życia bez wyobraźni.
Przecież gdybyśmy ją posiedli, moglibyśmy sobie wyobrazić jak wspaniale jest czuć się człowiekiem. Jak to jest, gdy jest więcej wrażliwości, szacunku, miłości, uczciwości.
Potrafilibyśmy sobie wyobrażać jak to jest żyć bez nich.
I nie zgodzilibyśmy się na takie życie!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz